به گزارش روابط عمومی امور زنان و خانواده وزارت جهاد کشاورزی  متن یادداشت به شرح ذیل است:

 

‏منابع طبیعی سرمایه ملی زنده‌ای است که بقایای آن تنها با سازوکارهای حفاظتی، مقررات اداری تضمین نمی‌شود، بلکه بیش و پیش از آن نیازمند یک تحول فرهنگی عمیق و پایدار در متن جامعه است.

‏ایران ما امروز در دورانی به سر می‌برد که فشارهای اقلیمی، خشک‌سالی مستمر و ناترازی‌های زیست‌بومی وضعیت منابع پایه را به مرزهای بحرانی رسانده است.

‏از این منظر حفاظت از منابع طبیعی صرفا یک ماموریت اجرایی برای یک سازمان خاص نیست، بلکه یک مسئولیت ملی و یک پروژه تمدنی است.

‏رفتارهای ضد فرهنگی که منجر به قطعه‌قطعه شدن ریه‌های سبز کشور و تبدیل عرصه‌های مولد به ساخت‌وسازهای غیرمجاز می‌شود، ناشی از عدم درک حرمت طبیعت و ناآگاهی از پیامدهای ناگوار حذف پوشش گیاهی است.

‏ ‏این روند نگران‌کننده را نمی‌توان تنها با برخوردهای قضایی و پلیسی متوقف کرد، بلکه باید از طریق فرهنگ‌سازی بازدارنده و نهادینه‌کردن ارزش ذاتی طبیعت در ذهنیت اجتماعی ریشه‌های این دست‌اندازی‌ها را خشکاند.

‏ ‏در این میان نقش‌های زنان و خانواده نقش حاشیه‌ای نیست، بلکه کانون اصلی بازتولید فرهنگ حفاظت است.

‏ ‏خانواده نخستین سنگر دفاع از میراث طبیعی است و مادر به عنوان اصلی‌ترین منتقل‌کننده ارزش‌ها می‌تواند حساسیت نسبت به حق طبیعت، مسئولیت در برابر نسل‌های آینده را در نهاد کودک نهادینه کند.

‏آموزش محیط‌زیستی باید از سطح مفاهیم انتزاعی خارج شده و به شکل آموزش حین عمل در زیست‌بوم فرهنگ مردم جاری گردد تا هر شهروند خود را نگهبان افتخاری این ثروت ملی بداند.

‏ ‏باید بپذیریم که منابع طبیعی محیطی برای آرامش، توازن و بازسازی روح انسانی و فضایی برای درک عمیق شکوه هستی و نعمات بیکران آن است.

‏ ‏شکرانه واقعی این داشته‌های بی‌دلیل چیزی جز ترویج فرهنگ درخت‌کاری، تلاش برای احیای مراتع و صیانت سخت‌گیرانه از داشته‌های موجود برای آیندگان نیست.

‏ ‏ترویج این فرهنگ پادزهری است در برابر وسوسه‌های تغییر کاربری و تخریب سودجویانه‌ای که امروز گریبان‌گیر عرصه‌های ملی شده است.

‏همچنین منابع طبیعی در ایران با معیشت و تاب‌آوری اقتصادی خانواده‌های روستایی و عشایری گره خورده است.

‏از این رو توانمندسازی زنان در جوامع محلی و پیوند دادن اقتصاد خانواده با صیانت از طبیعت راهبردی دوسربرد است که هم به حفظ منابع ملی می‌انجامد و هم پایداری اجتماعی را تضمین می‌کند.

‏ ‏زنان به دلیل پیوند عاطفی و مدیریتی عمیق با کانون خانواده، صبورترین و موثرترین معلمان اخلاق زیست‌محیطی هستند که می‌توانند نسل آینده را در برابر رویارویی با بحران‌های پیش رو آماده کنند.

‏در آستانه آغاز به کار این نشریه تخصصی باید بر این نکته پای‌فشاری کرد که زمان برای آزمون و خطا به پایان رسیده است.

‏ ‏اقدامات صیانتی باید از همین امروز با تکیه بر آموزش‌های پیشگیرانه، جلب مشارکت واقعی مردم و تقویت نگاه تخصصی و فرهنگی به موضوعات آغاز شود.

‏اگر امروز در اصلاح رفتارهای ضد فرهنگی و تقویت بنیان‌های تربیتی حوزه منابع طبیعی گام برنداریم، هزینه‌های فردا برای جبران تخریب‌ها بسیار گزاف و شاید جبران‌ناپذیر خواهد بود.

‏ ‏امید است این رسانه بستری باشد برای پیوند میان دانش تخصصی و آگاهی عمومی تا با هم‌افزایی همه ارکان جامعه به‌ویژه ظرفیت‌های عظیم زنان و خانواده‌های ایرانی سبزتر و پایدارتر را برای فردا نگاه داریم.